Het eenzame pad als bedrijfsleidster

Het gebeurt dat ik weken rondloop met een vraag die ik kreeg. Zoals laatst. Iemand vroeg mij: “Is dat niet eenzaam om alleen zo’n zaak te leiden?

Eerst vroeg ik wat hij juist bedoelde.  “Als je beslissingen moeten nemen, dan sta je er toch alleen voor?”

Mijn antwoord was nee. Want ik heb een groep mensen en vrienden rond mij waarop ik kan vertrouwen en steunen. Plus, mijn team is een geöliede machine. Maar als ik een beslissing neem, dan is het helemaal de mijne. En die leef ik ook na.

Als het een goeie beslissing is, dan mag de pluim op mijn hoed. Was het een foutieve, dan kan ik ook zeggen dat het met trial en error de foute beslissing was. De volgende keer moet het beter.

Toch eenzamer dan gedacht

Maar de vraag bleef hangen omdat het me wel raakte. Het afgelopen jaar voelde ik me inderdaad heel eenzaam. Er is een scheiding gekomen met een jarenlange werkrelatie. De beslissing nam ik na lang worstelen. De afhandeling ervan zal nog even naweeën hebben.

Gelukkig heb ik een groep mensenrond mij die ik altijd kan consulteren en die ik vertrouw: mijn allerbeste vriendin Viv, mijn advocate, mijn coach Eddy, mijn homeopaat Jan, mijn osteopate Agnes, maar ook mijn ouders en mijn man.

En ik heb thuis een kinderraad rondlopen die ik soms zaken voorleg. Ik krijg dan zo’n eenvoudig antwoord, dat ik er om moet lachen. Maar vaak zit daar dan wel de basis in.

Al die mensen samen vormen mijn officieuze raad van bestuur. Zonder dat ze mekaar kennen, geven ze vaak dezelfde richting aan. En dat is mijn basis om mezelf beschermd of gedragen te voelen in het ondernemerschap.

Kun je steunen op een echte raad van bestuur?

Dan is dat natuurlijk wel wat comfortabeler. Het is een overweging die ik moet maken naar de toekomst toe. Uiteindelijk zijn mijn schouders ook maar van die breedte die in een maat 40 kunnen (of in een M als het een heel lief merk is).

Op dit moment ben ik bezig met het samenstellen van een adviesraad. Iets om naar uit te kijken!