Kinderen zijn spiegels

Ik heb drie kinderen. Elk kind is een spiegel van een deeltje dat in mij zit. Bijvoorbeeld? Ik heb een kind dat alles wikt en weegt alvorens hij in beweging komt. Ik heb ook een creatieve wijze en een jan zonder vrees. Dat kinderen spiegels zijn, leerde ik toen mijn tweede kind Tille twee jaar werd.

Krachtige boosheid

Twee jaar betekent de felgevreesde nee-fase. Ook ik ontsnapte er niet aan. Mijn dochter kon met zo’n kracht haar boosheid uitdrukken. Wauw! Op een avond stond ze te stampvoeten. Ze wilde geen jas aan om buiten te gaan. Met haar handen in haar zij zette ze haar statement nog extra kracht bij. Ik bekeek haar en zei: 

“Je hebt gelijk Tille. Mama zou ook af en toe moeten stampvoeten”.

En ik deed haar na op identiek dezelfde manier als zij daar voor mij stond. Een paar dagen later was het zo ver. Ik stond figuurlijk te stampvoeten over iets waar ik al een tijdje mee zat op kantoor. Het werkte zowaar.

Durf aan boord leggen

Tille is ondertussen tien jaar. Ik hou van haar creativiteit, haar wijsheid en vooral haar visie. Ze heeft me afgelopen periode verbluft met de durf die ze aan boord legde om voor haar eigen gevoel op te komen. “Ik voel me niet meer goed op school. Ik verwacht meer”. Haar papa en ik zijn haar gevolgd in haar gevoel.

Ondertussen heb ik met Lilou terug een dochter van 2,5 jaar. Zij ging onlangs voor de eerste keer naar school. Ze wou zelf haar boekentas dragen. Ik moest niet meer mee in de kring. Ze wou enkel weten waar haar boterhammen waren. Verder had ze me niet meer nodig. Het was ongelooflijk mooi om te zien dat kinderen vleugels krijgen wanneer ouders wortels hebben.

Faalangst weerspiegelde

Met mijn oudste zoon liep het anders. Ik was nog heel hard zoekende. Zou ik het bedrijf overnemen? Kon ik dat wel? Was dit de relatie die ik wou? Kon ik wel ‘beter’ krijgen? Mocht ik wel beter verwachten? Duizend en één vragen had ik. Vooral over mezelf.

En dat weerspiegelde op mijn zoon in faalangst. Op zijn beurt was dat een spiegel voor mij, waarvoor ik hem eeuwig dankbaar ben. Hij heeft me aangezet om de koe bij de horens te vatten. Om met trial en error mijn angst om te falen los te laten. Want falen, dat hoort bij het leven. Daar leer je uit en maakt je sterker. Een kind leert ook alles met vallen en opstaan. Eigenlijk is dat een beetje zo in het ondernemen ook.

Dankjewel Senne, Tille en Lilou voor de fantastische spiegels die jullie me elke dag weer voorhouden!

Lees ook de andere blogberichten