We zijn allemaal mensen

En mensen hebben af en toe behoefte om hun hart te luchten. En hun gevoelens te laten spreken.

Kortgeleden stapte een van mijn naasten uit het leven. Een boom van een vent. Zo een type knotwilg dat onverwoestbaar is. Een hart van goud, altijd klaar voor iemand anders. Met een doorgedreven zorg werd zijn oogappel (een paard) ondertussen 37 jaar. Diegene die iets van paarden kennen, weten dat dat extreem oud is voor dit edel dier. Maar met zijn zorgen kon dat niet anders.

We zagen elkaar praktisch dagelijks de afgelopen drie jaar, want zijn paard stond bij ons in de straat. In oktober stond hij bij mij voor de deur. Hij zocht hulp om zijn cv op te maken. “Want Ann moet exact weten hoe het moet. Die leest er zo veel na.”

En ja het was een succes, hij mocht beginnen bij de job waar we samen zijn cv met begeleidende brief voor schreven.

Durf nodig om toe te geven dat het niet goed gaat

Op 1 januari, een maand voor zijn dood, kwam ik hem tegen. Ik schrok van hoe hij vermagerd was. Hij zag er niet goed uit. Ik haalde de durf boven om hem ernaar te vragen. “Hoe gaat het met jou?”

En hij had de durf om te antwoorden: “Niet goed. Absoluut niet goed.”

Daar buiten hadden we een diep gesprek. Het raakte me ongelooflijk hoe moeilijk hij het had en hoe ik het al twee maanden niet door had. Maar ik had hem ook al twee maanden niet meer gezien. Wel in een flits op de fiets, maar echt connectie zoals voordien? Nee. Ik voel nog steeds hoe boos ik toen op mezelf was.

‘Geconnecteerd’, maar niet verbonden

In alle eindejaarsdrukte had ik niet gezien dat er iemand in mijn omgeving nood had aan een babbel. We leven in een geconnecteerde wereld van Snapchat, Instagram, LinkedIn en Facebook. Iedereen die rond hem stond was toch net niet verbonden genoeg om te voelen dat hij te diep zat. En een plan had.

Zoals ik hem kende, was het plan goed voorbereid. De draad rond de wei van zijn paard vernieuwd, nog een laatste keer zwaar doorgezakt en hopla. In de warme stal, bij zijn oogappel. Op geen vijftig meter van bij ons eindigde zijn verhaal en ging hij naar een nieuwe wereld. Op zoek naar rust in zijn hoofd en zelfvrede.

Dan lees je een paar weken nadien wat onze minister erdoor kreeg rond terugbetaling van bezoeken aan de psycholoog. Het kwam me eerder over als een pleister op een etterende zweer. Dat het de psycholoog is die verarmt in plaats van een doorgedreven terugbetaling zonder extra hindernissen.

Je kan dus bij de huisarts een voorschrift voor tien keer kinesiterapiebehandelingen krijgen, maar voor een bezoek aan de psycholoog slechts een reeks van vier keer (die je dan 2 keer kan krijgen op 1 jaar). Echt? Dan denk ik dat onze minister zwaar aandelen heeft in de farmaceutische wereld. Een gevoel kan je gewoonweg niet afzwakken met een pilletje of op vier babbeltjes van een uur. We moeten de toegang naar psychologen laagdrempelig en betaalbaar maken.

We zijn allemaal maar mensen

Er komt wel eens in ons leven iets op ons pad waar we hulp bij nodig hebben om vat te krijgen op onze gevoelens. Dat geldt niet alleen voor de types berk, treurwilg of kreupelhout, maar dus ook voor een krachtige knotwilg of eik. Als je iemand in je omgeving ziet die er maar pips bijzit? Neem de tijd om een gesprek aan te gaan. Geloof niet alleen de happy faces op Facebook.

Hou je goed en wel. En praat tijdig als je gevoelens richtingen uitgaan waar je geen vat op krijgt.

We zijn allemaal maar mensen.

Liefs.